Sophie de Ruiter


Nog steeds geliefd

Het is bijna 30 jaar geleden dat ik me heb laten dopen. Ik wist toen niet in wat voor wereld ik zou stappen. Het was een avontuur om Jezus te gaan volgen. Maar nooit heb ik spijt gehad.
Het is niet altijd makkelijk geweest, maar nooit heb ik het geloof losgelaten. Ik heb veel strijd gehad, veel last van mijn verleden, van psychische en ook lichamenlijke problemen. Het nest waar ik uit kwam, was warm en liefdevol, maar had ook als elk gezin zijn problemen.

Problemen zijn niet erg, maar als er verdriet is dat niet geneest, dan draag je dat je leven lang mee. Ik ga niet uitweiden, maar wil wel zeggen dat de weg waarop ik ging, ikzelf niet zou uitkiezen. Al die ellende, Heer, dacht ik, neem het toch van mij weg. Maar nee, dat doet Hij dus niet, je wilt het omzeilen, maar Hij gaat je leren er dwars door heen te gaan. Bij mij was het als een jungle waar ik een kapmes bij nodig had, om alles weg te kappen wat niet van Hem was.

De meest kostbare momenten in mijn leven waren of zijn de tijden in mijn binnenkamer met de Heer, waar ik al mijn tranen mocht laten van het verleden dat mij niet los wilde laten. Waar ik rust en vrede vond aan het hart van Jezus.

En op een dag waarop ik vroeg, “Heer, wie ben ik eigenlijk?” zei Hij: “Jij bent Mijn geliefde dochter, dat is wat jij bent.”
Dit sloeg als een bom bij mij naar binnen en dit heb ik nooit meer losgelaten.

En als je denkt dat verdriet niet meer geneest, mag ik je zeggen, dat verdriet WEL geneest, maar dat er Één is Die dat voor jou kan doen. Zijn Naam is als balsem voor het hart, Jezus. Die balsem heb ik echt ervaren. Hij is Mijn Vriend, de Passie van mijn Leven en ik laat Hem nooit meer los!!!

Sophie de Ruiter